Nestje 27-11-2025

Onze lieve Vika heeft ons even flink op het verkeerde been gezet: ze bleek toch een stuk eerder uitgerekend dan gedacht en is op 27 november bevallen van zes prachtige, gezonde pups. Alles is heel voorspoedig gegaan en Vika heeft bewezen wat wij natuurlijk allang wisten: ze is een fantastische, zorgzame en ontzettend toegewijde moeder. Vanaf het eerste moment ligt ze trots tussen haar pups, ze poetst, voedt en beschermt ze alsof ze nooit iets anders heeft gedaan. De puppy’s drinken goed, zijn levendig en liggen heerlijk tevreden tegen mama aan. De komende weken houden we jullie natuurlijk op de hoogte van hun groei en alle leuke mijlpalen.

Dag 1 – 27 november 2025

Wat een dag… en wat een bevalling!

Terwijl ik vanochtend om 08.30 nog half slaperig in de file stond na mijn landing op Schiphol (alsof de A2 wist dat ik haast had…), besloot Vika dat dit het perfecte moment was om te beginnen aan haar bevalling. Timing is alles, zeggen ze. Nou, Vika nam dat héél letterlijk.

Thuis aangekomen ging het meteen volle bak door. Pup na pup kwam er met indrukwekkende kracht en rust ter wereld. En om 16.15 uur liet ze weten dat het écht klaar was: de laatste pup was geboren. Acht in totaal.

Twee kleine ukkies waren helaas niet levensvatbaar — dat breekt even je hart, hoe ervaren je ook bent. Maar Vika liet meteen zien wat voor ongelofelijke moeder ze is. Ze pakte alles instinctief op, zorgzaam, liefdevol en onverstoorbaar. De andere zes liggen tevreden te drinken, en Vika straalt een soort serene oermoeder-energie uit waar je gewoon ontzag voor hebt.

Het was een heftige, intense, maar vooral prachtige dag. Wat zijn we trots op haar.

Dag 2 – 28 november2025

Rust in huis… soort van

De eerste nacht zit erop, en moeder en pups hebben zich er keurig doorheen geslagen. Ik had voor de zekerheid de wekker gezet om ’s nachts even te gaan kijken — want tja, je kan wel stoer doen, maar uiteindelijk lig je toch half te luisteren of alles nog ademt, piept en drinkt zoals het hoort.

En jawel hoor: Vika lag er als een trotse leeuwin bij, pups netjes aangeschakeld aan de melkbar alsof ze een reservering hadden. Alles rustig, warm en tevreden.

Nou ja… bijna rustig. Want Vika bewaakt haar kroost momenteel alsof het de kroonjuwelen van Buckingham Palace zijn. Viktor en Joep mochten nog niet eens een blik richting werpkist werpen. Eén stap te dichtbij en mevrouw laat duidelijk weten: “Dit is mijn kraamafdeling. Wegwezen.”

Je ziet de jongens denken: Oké, duidelijk. Wij gaan wel ergens anders ademen.

Maar eerlijk is eerlijk — het is prachtig om te zien hoe instinctief en liefdevol ze haar pups beschermtOp naar weer een mooie dag met dit nieuwe mini-legertje.

We zijn inmiddels drie dagen verder en de pups hebben één ding héél duidelijk gemaakt: ze weten precies waar de tepels zitten, en ze verwachten directe service. Als het niet snel genoeg gaat, wordt er zonder enige schaamte luid en duidelijk geklaagd.

Kortom: het kinderdagverblijf is officieel geopend.

Vandaag kregen ze ook hun namen — en ja, het voelt toch een beetje alsof je een mini-klas krijgt.

De dames heten voortaan Yilva, Yara, Yoko & Yuna, stuk voor stuk pittige namen voor hopelijk net zulke pittige meiden.

De heren gaan door het leven als Yafar & Yvan — twee stoere mannetjes die nu al doen alsof ze de boel runnen.

En alsof dat nog niet genoeg was, zijn ze vandaag meteen netjes aangemeld bij de Raad van Beheer. Alles volgens het boekje. Administratie loopt, pups groeien, Vika straalt.

Het is zo’n dag dat alles klopt — zelfs tussen het gepiep door.

Vika begon de ochtend alsof ze een espressoshot te veel had gehad: onrustig, zuchtend, draaiend — kortom, het soort gedrag waarbij je direct denkt: O jee, beginnen we wéér?

Maar na een frisse wandeling en een pas gedweilde VIP-werpkist ontspande madam volledig. Binnen vijf minuten lag ze te snurken alsof ze het hele nachtprogramma van KLM Cargo zelf had gevlogen.De pups lagen erbij als mini-walrusjes die alleen wakker worden voor één ding: de melkbar. Geen stress, geen haast, pure zen.

Maar dan… de echte tragedie van de dag: de mannen.

Van de gloriejaren van vrij rondstruinen, op strategische plekken je neus steken, en jezelf belangrijk voelen, zijn ze nu gedegradeerd tot… de hondenren en de hal. Alsof ze in voorarrest zitten wegens “te nieuwsgierig zijn binnen 500 meter van de werpkist”.

• Viktor kijkt je aan met een blik van: “Dit is niet wat mij is beloofd toen ik vader werd.”
• Joep dramatiseert het allemaal alsof hij in seizoen 12 van Expeditie Robinson zit: honger, isolatie, onrecht.

En wij? Wij spelen ondertussen grensbewaker, schoonmaker, kraamverzorgster, EHBO’er, en emotionele coach voor twee volwassen reuen met het incasseringsvermogen van natte tissues.

Maar Vika heeft rust. En dát is uiteindelijk het enige wat telt. (Al zouden de mannen waarschijnlijk een petitie starten als ze handen hadden.)

Dag 5– Dag van de Gemoedelijke Chaos

Vandaag was zo’n dag waarop je denkt: “O ja, dít is waarom we honden hebben. Rust, harmonie… en haarplukken op plekken waarvan je niet wist dat ze bestonden.”

Vika begon de ochtend een tikje onrustig—alsof ze twijfelde of ze nou moeder, bodyguard of rondrennende tornado moest zijn.

De heren des huizes? Die zaten weer prinsheerlijk in de ren, alsof ze een soort exclusieve mannenclub hadden met de dresscode “geen pups, geen stress.” Viktor en Joep leefden hun beste leven, ver weg van de melodrama’s in de werpkist.

Vika daarentegen draait haar eigen schema. Zodra de pups hun buikje weer hebben volgezogen en massaal in melkcoma liggen, besluit madame dat het tijd is voor haar me-time. Dat betekent óf een luxe wandelingetje door de tuin, óf even met de mannen knettergek over het weiland raggen. Even ontprikkelen, even het moederinstinct uitzwaaien – om vervolgens braaf terug te keren om de volgende ronde pap (en liefde) te serveren alsof ze chef-kok en maternale koningin in één is.

Ondertussen hadden jullie ook genoeg aanloop: knuffelbezoek, bewonderende blikken, “oooohs” en “aaaahs”. En Vika? Die laat iedereen vrolijk binnen. Zo fanatiek als ze Viktor en Joep op afstand houdt bij haar koters, zo charmant en lichtvoetig is ze richting mensen. Typisch Vika: streng, scherp en toch een allemansvriend als het haar uitkomt.

Kortom: een rustige dag, maar wel eentje met karakter. Oftewel: de perfecte mengelmoes van puppygepiep, moederliefde en gecontroleerde chaos.

Dag 6 – De Dag van “Geen Nieuws Is Goed Nieuws”

Vandaag was zo’n dag waar eigenlijk niets spectaculairs gebeurde… en precies dát maakt ’m heerlijk. De pups hebben zich gedragen alsof ze een all-inclusive arrangement hadden geboekt: drinken, slapen, groeien, herhalen. Het ritme van een topresort, maar dan zonder de poolbar (gelukkig, want stel je die melkshakes eens voor).

Vika hield de boel rustig in de gaten en leek tevreden met haar werk: de melkbar draaide op volle toeren en iedereen kwam keurig op gewicht binnengewandeld. Geen drama’s, geen gekkigheid — alleen tevreden gesmak en dat zachte piepkoor dat inmiddels standaard achtergrondgeluid is in huis.

Kortom: een rustige dag, een volle buik per pup, en groei die zo voorspoedig gaat dat we bijna een nieuwe bandjes nodig hebben. Soms is een dag zonder bijzonderheden precies wat een nest nodig heeft.

Dag 7 – Dag van “rustig maar productief”

3 december – Vandaag was het weer een dag in de categorie gelukkig-geen-dramatische-plotwendingen. De pups doen het fantastisch: allemaal rond de anderhalf keer hun geboortegewicht. Je zou bijna zeggen dat ze in een soort all-inclusive resort liggen—roomservice 24/7, warm bed, persoonlijke schoonmaakster, en af en toe een kusje op bestelling.

Vika heeft inmiddels een strak schema voor zichzelf ontwikkeld: eerst iedereen laten drinken tot ze tevreden wegdommelen alsof ze een brunch hebben gehad bij Van der Valk, en zodra het kleine grut in coma ligt, pakt madame haar eigen quality time. Dat betekent met de mannen een sprintje trekken in het weiland, even de longen luchtig maken, en daarna linea recta terug naar binnen voor een knuffelronde bij haar personeel… ehh, bij ons.

Het is mooi om te zien hoe ze schakelt tussen supermama en ontspanningsguru. En eerlijk: ze doet het met meer stijl dan de gemiddelde influencer met een selfcare-routine.

Kortom: iedereen groeit, iedereen tevreden, en Vika houdt het zooitje beter draaiende dan menig projectmanager.

Dag 8 – Dag van Huiselijke Diplomatie

Vandaag verliep opnieuw in serene harmonie — of nou ja, in jullie definitie van “rust”, dus zonder rondvliegende pups, ruzie om melkbarplekken of Viktor die denkt dat hij óók recht heeft op zwangerschapsverlof.

Viktor mocht namelijk een dagje naar “opa” in Rotterdam. Een soort mini-sabbatical voor de toekomstige vader, terwijl Vika thuis duidelijk genoot van de extra rust. Zonder die grote vriendelijke lomperik in de buurt kon ze zich volledig focussen op haar rol als topmoeder: melkbar, poetsdienst én knuffelautomaat in één.

Joep, onze ervaren ouwe rot, begint inmiddels héél voorzichtig wat privileges terug te krijgen. Af en toe mag hij de woonkamer in, maar de werpkist? Ho maar. Alsof daar een onzichtbare laserbarrière ligt. Hij loopt er met een sierlijke boog omheen, werpt een snelle blik alsof hij wil zeggen: “Meid, ik respecteer je ruimte. Ik ben geen gek.” En vanaf veilige afstand houdt hij alles nauwkeurig in de gaten — alsof hij de beveiliging is van Club Vika & Pups.

Kortom: iedereen speelt vandaag zijn rol voorbeeldig. Vika straalt, de pups groeien, Joep doet alsof de vloer lava is, en Viktor toonde al z’m charmes in Rotterdam, zodat de rust kan terugkeren.

Wat wil een hobbyfokker nog meer?

Dag 9 – Dagelijkse update

Vandaag was weer zo’n dag waarop Vika haar dubbele leven liet zien: toegewijde kraamvrouw én stiekeme jongensmama. Zodra alle pups hun buikje vol hadden en als kleine tevreden worstjes lagen te slapen, glipte mevrouw resoluut de kraamkamer uit. Niet omdat ze er klaar mee is hoor — maar die twee mannen buiten… tja, die mist ze toch meer dan ze wil toegeven.

Buiten rende ze alsof ze drie weken opgesloten had gezeten, speelde met de mannen alsof het nooit anders is geweest, en tot groot schandaal van alle moeders met opvoedtips: ze wilde zelfs weer met de mannen mee-eten. Alsof die kersverse pups haar geen fulltime baan geven.

Ondertussen transformeren de kleintjes langzaam van piepende marmotten naar mini-hondjes met ambitie. Je ziet het in hun koppies: “Nog even en we vragen zelf wel om een open haard, een bak brokjes en een eigen Netflix-profiel.”

Voor nu slapen ze vooral, groeien ze als kool en maken ze geluiden die variëren van schattig tot “wie heeft dat luchtalarm aangezet?”. Maar hé — elk stapje richting puppy-chaos is weer een feestje.

Dag 10 – Dag van logistieke uitdagingen

Vanmorgen draaiden we weer onze standaard ochtendroutine alsof we professioneel kraampersoneel zijn: Vika met de mannen het weiland in (alsof ze daar géén hele nacht van droomden), daarna ontbijten, pups wegen, en het kraamhotel weer fris en fruitig maken. Alles liep op rolletjes… nou ja, op onze rolletjes dan.

Daarna begon de grote verhuizing van de dag: wij moesten richting Zeeland voor een feestje, en terwijl wij nog twijfelden of we wel weg konden, kwam redder des huizes Ome Fred vrolijk oppassen. Hij had aangeboden om te “babysitten”—alsof hij niet stiekem hoopt dat er een pup naar hem vernoemd wordt.

Vervolgens splitste onze dag zich als een slecht getimede Netflix-serie: ik racete door naar Schiphol voor mijn vroege ochtendvlucht van morgen, en Leendert trok zijn scheidsrechtersgezicht weer strak voor twee waterpolowedstrijden. Multitasken is ons middle name, schijnbaar.

Maar eerlijk is eerlijk: Vika heeft inmiddels meer vertrouwen verdiend dan de gemiddelde oppascentrale. Ze is super relaxed, zorgt goed voor haar kroost, en vindt het nog leuk ook dat haar favoriete babysitter in de buurt is. Alles rustig, iedereen tevreden, en de pups groeien vrolijk door — alsof wij niet de halve provincie doorkruisten vandaag.