Nestje 27-11-2025

Onze lieve Vika heeft ons even flink op het verkeerde been gezet: ze bleek toch een stuk eerder uitgerekend dan gedacht en is op 27 november bevallen van zes prachtige, gezonde pups. Alles is heel voorspoedig gegaan en Vika heeft bewezen wat wij natuurlijk allang wisten: ze is een fantastische, zorgzame en ontzettend toegewijde moeder. Vanaf het eerste moment ligt ze trots tussen haar pups, ze poetst, voedt en beschermt ze alsof ze nooit iets anders heeft gedaan. De puppy’s drinken goed, zijn levendig en liggen heerlijk tevreden tegen mama aan. De komende weken houden we jullie natuurlijk op de hoogte van hun groei en alle leuke mijlpalen.

Dag 47 – Een dag die om 05.00 uur begon

Dag 46 – “Alsof het altijd al zo hoorde”

’s Ochtends begonnen we met een wandelingetje langs de kippen en de ganzen. Dat bleek… vreemd. Groot, bewegend, geluiden, veren — alles tegelijk. Even kijken, even nadenken, even afstand. Maar hé: we bleven staan, we observeerden en niemand rende gillend weg. Dat telt.

Later op de dag stond er weer een uitstapje op het programma. Op naar Van Cranenbroek. Dit keer keurig in de bench achter in de bus, wat meteen weer een extra lesje was: auto, wachten, samen reizen. Aangekomen werden we gezellig bij elkaar in het winkelwagentje gezet en reden we door een van de drukste winkels van de omgeving.

Twee uur lang gebeurde er eigenlijk maar één ding: “oooooh”, “aaaaaah”, knuffels, handen, aandacht, verbaasde blikken. Wij? Wij vonden het allemaal prima. Nieuw, druk, maar geen paniek. Gewoon kijken, ruiken, bijten en af en toe een dutje tussendoor.

Ondertussen had de mens zelf ook een leerzaam moment. Hij liep de hele dag met een pet op (voor ons). Blijkbaar hoort dat ook bij socialisatie — voor hem dan.

Alsof dat nog niet genoeg was, stond er in de ren ook iets nieuws te wachten: een draad-Kennel. Voorlopig nog even naast de vertrouwde werpkist, maar met een duidelijke boodschap. De werpkist begint te klein te worden en zal binnenkort plaatsmaken voor deze nieuwe slaapplek. Meer ruimte, andere begrenzing, nieuwe geurtjes en weer een stapje richting “grote hond”. Het plan is dat de werpkist binnenkort definitief verdwijnt. Spannend? Ach welnee. Voor ons voelt het vooral als: meer ruimte, nieuwe geurtjes en nóg meer mogelijkheden om dingen te ontdekken die eigenlijk niet de bedoeling zijn.

Aan het eind van de middag was het duidelijk: dit was genoeg. Genoeg prikkels, genoeg nieuwe indrukken, genoeg belevenissen voor één dag. En toen dacht de mens slim te zijn door ’s avonds nog even weg te gaan. Knutselen bij de buurtvereniging, zei hij. Iets belangrijks, blijkbaar.

Toen hij later thuiskwam, trof hij geen onrust, geen gezoek en geen gezeur aan. Wij lagen allemaal al netjes op onze nieuwe slaapplek. Alsof dat altijd al zo was geweest. Geen overleg nodig. Geen uitleg. Gewoon: oké, dit is het dus. De mens keek verbaasd. Wij niet. Wij leren niet snel — wij passen ons feilloos aan zodra het logisch voelt.

En daarmee was de dag rond.Veel gezien. Veel geleerd. En weer een stapje verder de wereld in.

Dag 41

Dag 45 – Zondag: Orde, Chaos & een Brutus in wording

Gisteren was er zo eentje om in te lijsten: een ouderwets lekkere, luie zondag. Opstaan, direct naar buiten, spelen, eten en vooral: alles ontdekken wat gisteren óók al ontdekt was — maar vandaag opnieuw heel spannend bleek.

Het absolute hoogtepunt (vinden wij dan): de mens ging met militaire precisie te werk. Het verblijf werd (net als iedere ochtend) schoongemaakt, alles netjes rechtgelegd, kleden perfect, bakjes op de juiste plek. Een waar meesterwerk.

En toen…

mochten wij weer naar binnen. Exact drie seconden later was werkelijk álles weer chaos. Missie geslaagd. Orde is overschat.

Ook kregen we gisteren weer bezoek van een nieuw gezin. Na Ylva, Yara & Yoko was het nu de beurt aan een stoere vent, en de gelukkige is Yvar en ook hij heeft zijn mensen gevonden en kan uitkijken naar een liefdevol, gezellig thuis. Al zal hij vanaf februari waarschijnlijk verder door het leven gaan als… Brutus 🤣🤭😜😇 (We zien ‘m nu al stoer kijken.)

Dat betekent dat Yuna en Yafar nog steeds op zoek zijn naar hun eigen gouden mandje. Tot die tijd oefenen zij zich verder in spelen, ontdekken, slopen en het structureel ondermijnen van elk schoonmaakmoment.

promotie naar serieuze uitrusting

Alsof de dag nog niet volwassen genoeg was, hebben we gisteren ook officieel afscheid genomen van de dunne puppy-rommel bandjes. De pups hebben namelijk hun eerste stoere halsbanden gekregen. Geen flodderige bandjes meer die vooral symbolisch waren, (en om de pups uit elkaar te houden), maar échte hondenhalsbanden — stevig, zichtbaar en duidelijk bedoeld voor pups die hard op weg zijn om hond te worden. De reacties waren wisselend: even kijken, even krabben, even heel dramatisch doen… en daarna gewoon weer verder met spelen alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Maar eerlijk is eerlijk: met die nieuwe halsbanden om, zien ze er ineens niet alleen groter uit — maar ze zijn het ook een beetje.

Waarom al onze pups een naam met een Y hebben?

Wie het puppydagboek volgt, ziet het meteen: Ylva, Yara, Yoko, Yvar, Yuna en Yafar. Dat is geen toeval en ook geen creatieve bevlieging.

Binnen de (Belgische) Raad van Beheer wordt gewerkt met een vast lettersysteem: elk geboortejaar krijgt één beginletter voor alle officieel geregistreerde pups. Dit jaar is dat de Y. Dat systeem zorgt voor overzicht in stambomen, maar verbindt ook pups van hetzelfde jaar met elkaar. Een klein, officieel begin van hun levensverhaal.

Eén letter, zes verschillende namen

Ylva

De naam Ylva komt uit Scandinavië en betekent wolvin.

Een krachtige naam die staat voor zelfstandigheid, roedelgevoel en innerlijke kracht.

Zacht waar het kan, sterk waar het moet.

Yara

Yara heeft meerdere herkomsten.

In het Arabisch wordt de naam vaak vertaald als klein, licht of vlinderachtig,

terwijl hij in Zuid-Amerikaanse culturen ook voorkomt als naam van een waternimf of beschermer.

Een naam die lichtheid, nieuwsgierigheid en elegantie uitstraalt.

Yoko

Yoko is van Japanse oorsprong en kan verschillende betekenissen hebben, afhankelijk van de gebruikte tekens. Vaak wordt hij geassocieerd met zon, positiviteit en rust.

Een naam die zachtheid en balans uitademt — kalm, vriendelijk en stabiel.

Yvar

Yvar is een Scandinavische naam, verwant aan Ivar, en betekent strijder of boogkrijger.

Stoer, vastberaden en krachtig — een naam die zelfvertrouwen uitstraalt.

Dat hij straks waarschijnlijk verder door het leven gaat als Brutus, voelt dan ook als een logisch vervolg 😄

Yuna

De naam Yuna komt eveneens uit Japan en betekent onder andere zacht, vriendelijk of verbonden.

Een naam die warmte en gevoeligheid uitstraalt, zonder fragiel te zijn.

Yafar

Yafar vindt zijn oorsprong in het Arabisch (verwant aan Ja’far) en wordt vaak vertaald als stroom, rivier of iemand die vooruitgaat.

Een naam die beweging, groei en nieuwsgierigheid symboliseert.

Dag 44 – ❄️ Buiten eten, binnen chaos

Gisteren gebeurde er niet veel. Dachten wij.

Gister gebeurden niet veel, dacht wij. Tot de man-mens in één klap besloot dat wij voortaan buiten moeten eten. Waarom? Geen idee. Maar voor hemzelf bleek het vooral een strategische zet: zodra wij met borden buiten zitten, verandert hij in de interieurverzorger van de werpkist. Efficiënt. Verdacht efficiënt. Ja hij moet wel in z’n eentje.

Na een dag gras – vaag, nat en discutabel – waren we weer terug bij sneeuw. Dat is overzichtelijker. In sneeuw zie je alles. Wie waar geweest is. Wat erin ging. Wat eruit kwam. De man-mens noemt dat “praktisch”, wij noemen het bewijsdrang.

Ondertussen gaat het tempo omhoog. Letterlijk.

Zodra de mens de vaatwasser opende, zaten wij binnen een mum van tijdnet z’n zessen ín de vaatwasser. Geen paniek hoor, gewoon nieuwsgierigheid. Kennelijk is alles met een klep automatisch een uitnodiging.

Ook hebben we ontdekt dat als je het grote ronde zwarte ding een beetje aandacht en liefde geeft, hij ineens begint te bewegen. De Robots-stofzuiger hebben we ontdekt. Geen idee waarom hij wegrolt als we hem knuffelen, maar het blijft fascinerend.

De man-mens zelf blijkt een stuk trager in dit hele leerproces. Hij heeft namelijk nog steeds niet door dat zodra hij gaat lopen, wij collectief besluiten om om zijn voeten heen te rennen. Gevolg: de man-mens zegt de hele dag maar één woord. “Godverdomme.”

En ja, we weten nu ook waar onze maaltijden worden bereid: de keuken. Daar verzamelen we ons voortaan als een soort alternatieve Jostiband en laten we luid en duidelijk weten dat wachten géén optie is. Piepen. Gillen. Drama. Alles erop en eraan.

Dat was gisteren. Rustige dag. Vooral als je chaos, snelheid en licht huishoudelijk gevaar niet meetelt. 🐾❄️

Dag 43 – Van sneeuwpret naar sprietjespaniek (en natte sokken… eh pootjes) 🐾

Lief dagboek.

Vandaag begon vroeg. Héél vroeg. De mannen-mensen en bezoek stonden al in onze kamer alsof het een open huis was. Geen probleem hoor: hup, naar buiten, eten erin, spelen, knuffelen, aaien, nog meer knuffelen. Prima start van de dag.

Maar toen… paniek. Koffers. Grote koffers. Die gingen ineens de trap af. Wij dachten: help, evacuatie?! Blijkt dus dat één man-mens samen met het bezoek op vakantie gaat. Skiën. In Oostenrijk. Met sneeuw. Terwijl wij hier ook sneeuw hadden. Rare types, die mensen. Gelukkig bleef de alpha man-mens gewoon thuis. Dat scheelde. Iemand moet tenslotte de hele dag tot zes tellen. Steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw.

De dag kabbelde verder zoals wij dat graag zien: naar buiten – eten – spelen – knuffelen – herhalen. Maar… de sneeuw was verdwenen. Weg. Foetsie. In plaats daarvan kregen we iets nieuws: regen. Elke keer als we naar buiten gingen, werden we nat. Echt nat. Pootjes nat. Buikjes nat. Soms zelfs een nat koppie. Niet onze favoriete ontdekking, maar ach… ook dat schijnt erbij te horen. En eerlijk is eerlijk: we wennen sneller dan de man-mens z’n sokken kan drogen. Alsof dat nog niet genoeg was, stonden we ineens tussen iets groens. Met sprietjes. En nóg natter. Blijkt gras te heten. Nog nooit gezien. Wel spannend.

Wij dappere strijders durfden steeds verder het erf op, terwijl de man-mens zichtbaar moeite kreeg om zes natte, nieuwsgierige pups in de gaten te houden. Tellen op topsportniveau. Aan het einde van de middag kwam er weer bezoek. Een gezellig gezinnetje. Veel knuffels, veel aandacht, veel “oooooh” en “aaaaah”. Na zorgvuldige pup-overwegingen (lees: extra knuffels en goedkeurende snuffels) is Yara de gelukkige die ook mag uitkijken naar haar eigen gouden mandje.

Conclusie van de dag: regen maakt nat, gras is raar, mensen zijn soms onlogisch… maar dit leven? Daar kunnen wij prima aan wennen. 🐶💚

Dag 42 – “Het Is Wit, Het Is Druk en Er Hangt Iets in de Lucht”

Lief dagboek.

Wij zijn met z’n zessen. Dat is belangrijk, want vandaag waren er ook veel mensen en dat moet eerlijk verdeeld worden. Vanmorgen begonnen we al met een logistieke puzzel:vier mensen, zes pups. Dat betekende dat een deel van ons naar buiten mocht, terwijl de rest binnenbleef om toe te kijken hoe onze puppy-ren werd schoongemaakt.Wij noemen dat: FOMO met uitzicht.

Buiten was alles wit. Nog steeds. Onze pootjes verdwenen erin, het was koud, nat en blijkbaar heet dit sneeuw. Wij weten inmiddels: je mag het niet eten, maar het blijft het proberen waard. Na het ontbijt gingen de mensen weer weg. Niet voor altijd — gewoon “even” — maar wij nemen afscheid altijd serieus. Je weet tenslotte nooit.

Om drie uur kwamen er wéér nieuwe mensen. Dat betekende opnieuw knuffels, opnieuw eten en opnieuw naar buiten. Wij beginnen een patroon te zien en zijn hier groot fan van. Onze namen klinken steeds vaker. Eerst dachten we dat het willekeur was, maar nee: als jouw naam klinkt, ben jij blijkbaar degene die iets goed doet… of juist niet. Wij zijn er nog niet uit, maar we luisteren. Soms.

Vanmiddag waren we ruim een half uur in de tuin. Dat is voor ons ongeveer een expeditie. We renden, we gleden, we vergaten waarom we buiten waren en deden toen maar alles tegelijk.

En toen waren daar Joep en Viktor. Joep ziet ons. Verdraagt ons. Op afstand. Heel verstandig. Viktor vindt ons te klein. Wij vinden papa Viktor interessant en blijven dat graag meerdere keren per dag testen.

Zindelijkheid? Ja, daar zijn we mee bezig. Buiten poepen levert applaus op en Wij houden van applaus.

Nu liggen we weer op een hoop. Moe. Vol. Nat. Tevreden. En ergens hebben we het gevoel dat morgen anders wordt. Maar dat is morgen. Vandaag was van ons. 🐾💤

Dag 41 – “Zindelijk in de sneeuw (en andere wonderen)” ❄️🐾

Gisteren stond in het teken van iets wat wij hier inmiddels een rustige dag noemen — en ja, dat zegt vooral iets over ons leven, niet over dat van de pups. De grootste upgrade: de werpkist heeft er een uitloopren bij gekregen. Meer ruimte, meer vrijheid en vooral: meer mogelijkheden om… verrassend netjes te blijven. Want hou je vast: de pups houden ineens hun werpkist schoon. Uit zichzelf. Geen memo, geen cursus “Hygiëne voor beginners”, gewoon collectief besloten dat poepen en slapen niet langer in één ruimte horen. Knap. Verdacht knap zelfs.

Alsof dat nog niet genoeg was, gaan we nu op (redelijk) vaste tijden naar buiten, de sneeuw in. En daar — alsof ze nooit anders gedaan hebben — weten ze prima wat de bedoeling is. Sneeuw, koude pootjes, bevroren snuitjes… en tóch keurig hun behoeftes doen. Wij trots. Zij totaal onbewogen. Tussendoor was er natuurlijk weer ruim tijd voor knuffels, Veel knuffels, Overvloedig geknuffel. Het soort knuffelen waarbij je denkt: oké, dit is officieel geen huishouden meer maar een puppy-spa.

’s Avonds wachtte de volgende mijlpaal: voor het eerst wat langer alleen blijven. Nou ja… “alleen”. Met z’n zessen, plus moeder, vader én ome Joep. Als dát alleen is, dan wil ik ook wel eens alleen zijn (en dat ben ik ook vanaf komende vrijdag). Maar het ging verrassend goed. Geen drama, geen protest, geen sirenes. Gewoon een stel pups dat denkt: prima, wij regelen dit zelf wel.

Kortom: weer een dag vol kleine grote stappen. Ze groeien niet alleen hard, ze worden ook steeds slimmer. En ja… dat maakt ze alleen maar nóg leuker. 🥰 En Natuurlijk werd het wel weer eens tijd voor Foto’s.

Dag 41

Dag 40 – onze carrière als rijdende puppy-attractie

De afgelopen dagen kabbelden ogenschijnlijk rustig voort, al begint “rustig” inmiddels een nogal rekbaar begrip te worden. Wat een paar weken geleden nog een verzameling piepende aardappels was, ontwikkelt zich nu in rap tempo tot echte honden met een mening. Eten blijft de rode draad van de dag. Puppybrokjes verdwijnen meerdere keren per etmaal alsof ze bang zijn dat we het op een dag toch weer gaan afwegen. Daarna wordt er geslapen. En zodra er ogen open gaan, is het duidelijk: de wereld moet opnieuw gecontroleerd worden.

Buiten is de sneeuw inmiddels gedegradeerd van levensgevaarlijk naar best interessant eigenlijk. Waar ze eerst met vier overdreven voorzichtige stapjes vastvroren op het terras, lopen ze nu al verrassend zelfverzekerd rond. Staarten omhoog, neus vooruit — alsof ze hier al jaren wonen.

Binnen wordt het spel steeds fanatieker. Dat gaat niet altijd zacht of gezellig. Er wordt gerold, geduwd, gehapt en af en toe piepend bezwaar gemaakt wanneer iemand ontdekt dat broertjes en zusjes niet per definitie rekening houden met je gevoelens. De karakters worden zichtbaar. Sommige pups twijfelen nog, anderen hebben duidelijk besloten dat terughoudendheid zwaar overschat wordt.

Vandaag deden we er nog een flinke schep bovenop. Het gepeupel werd collectief achter in de bus geladen voor hun allereerste rit. Bestemming: van Cranenbroek. Aangekomen zijn alle zes pups samen in een speciaal geprepareerd winkelwagentje gezet, waarna we ons — achteraf gezien licht naïef — door één van de drukste winkels in de omgeving hebben bewogen. Dat bleef niet onopgemerkt. Ze trokken bekijks alsof er een rijdende puppy-expositie gaande was. Twee uur lang bestond de soundtrack uit “oooooh”, “aaaaaah” en “mag ik even knuffelen?”. En dat knuffelen gebeurde dus ook. Veel. Door iedereen. Zonder stress, zonder paniek — alsof ze dit wekelijks doen.

En alsof dat nog niet genoeg was, hebben de pups sinds vandaag ook ontdekt dat hun vertrouwde werpkist geen gesloten systeem is. Na flink wat ploeteren, klimmen en zichtbaar overleg bleek ontsnappen ineens een reële optie. Met als resultaat: zes uiterst trotse pups die vonden dat dit een enorme overwinning was… en twee mensen die zich realiseerden dat de fase “ze blijven nog netjes in de kist” definitief voorbij is.

Kortom: enorme socialisatie-stappen, nul drama, maximale chaos en een dag die begon met “we gaan alleen even kijken” en eindigde met twee gesloopte mensen op de bank — terwijl zes pups nog energie over hadden en zich afvroegen wat morgen voor avontuur brengt.

Dag 38 & 39 – eten, sneeuw en puppy-MMA

De afgelopen twee dagen waren er van die dagen waarop er op het eerste gezicht niet veel gebeurt. Maar vergis je niet: in puppyland gebeurt er altijd iets.

Het dagschema is inmiddels behoorlijk professioneel: meerdere keren per dag eten (gewoon echte puppybrokjes nu, geen gemalen babyhapjes meer), slapen, spelen, en weer eten. De pups weten precies wanneer het tijd is en laten dat ook duidelijk merken. Subtiel zijn ze niet.

Ook het buitenleven wordt steeds normaler. Een paar dagen geleden was het nog vier aarzelende stapjes in de sneeuw, gevolgd door een blik van “wat is dit witte spul?”. Nu lopen ze al vrij zelfverzekerd over het terras alsof ze nooit anders hebben gedaan. Sneeuw? Prima. Kou? Ach joh.

Binnen wordt er vooral veel samen gespeeld. Dat ziet er meestal schattig uit… tot het ineens omslaat in iets wat verdacht veel lijkt op puppy-MMA. Rollen, bijten, grommen — alles uiteraard zonder echte kwade bedoelingen, maar zachtzinnig is anders. Grenzen worden getest, rollen verdeeld en af en toe grijpen we in voordat het écht te fanatiek wordt.

Dag 35,36,37 – Van huiskamerhelden tot sneeuwavonturiers ❄️

Na een hectische week hebben we onszelf (en vooral de pups) drie dagen rust gegund. Nou ja… rust. In puppy-termen betekent dat: iets minder chaos, maar nog steeds volop ontdekkingsdrang. De pups mogen inmiddels af en toe los door de huiskamer struinen en daarmee is hun wereld wéér een stukje groter geworden. Alles is spannend. Alles is interessant. En alles moet onderzocht worden. Liefst tegelijk.

Maar daar bleef het niet bij. Sinds gisteren – en vandaag nog een beetje meer – ging die wereld opnieuw open. De pups zijn namelijk mee naar buiten geweest. Gras en aarde? Die bewaren we nog even voor later. Nee hoor, deze bikkels hebben hun allereerste stapjes meteen in de sneeuw gezet. Koud? Ja. Héél koud. De blikken spraken boekdelen: “Wie heeft dit weer bedacht?”

En toch… na de derde keer naar buiten gebeurde er iets magisch. Niet alleen dappere stapjes, maar ook allemaal netjes hun behoefte buiten gedaan. Kijk ze eens volwassen zijn. Weer een grote mijlpaal bereikt, op mini-pootjes.

Kortom: drie dagen, grote stappen. Van huiskamer-ontdekkingsreizigers naar sneeuwavonturiers. En wij? Wij stonden erbij te smelten… ondanks de sneeuw. ☃️💙

Dag 34 – Oud & Nieuw: volwassenen in paniek, baby’s ongeïnteresseerd

Na dagen van knuffelen en doen alsof we de boel onder controle hebben, stond vandaag — op de laatste dag van het jaar — de jaarlijkse nationale hobby op het programma: zo hard mogelijk dingen laten ontploffen. Vika, Joep en Viktor hadden daar uiteraard een mening over. Oren omhoog, blikken van “wie heeft hier vergunning voor gegeven?” en zichtbaar klaar met 2025. Begrijpelijk.

De pups daarentegen? Die deden wat pups het beste doen: absoluut niets. Op één pup na (die even checkte of de apocalypse was begonnen) sliep de rest stoïcijns door het vuurwerk heen. Knallen, flitsen, chaos — geen reactie. Baby’s slapen. De wereld kan wachten.

Ondertussen mogen ze nu steeds vaker het huis in. Een plek waar, zo blijkt, werkelijk alles een doel heeft. Kerststukjes zijn verdacht, gordijnen zijn klimobjecten en knuffels zijn collectief eigendom. Spelen doen ze vooral met elkaar, waarbij subtiliteit nog niet is uitgevonden en elk spel eindigt in een puppy-kluwen waar niemand de baas is, maar iedereen wint.

Wij willen iedereen, namens ons en deze bende die duidelijk beter met oud & nieuw omgaat dan de gemiddelde volwassene, een gelukkig, gezond en liefdevol nieuwjaar wensen 🎇, Moge 2026 beginnen met net zoveel rust als deze pups en eindigen met iets minder vuurwerk en iets meer verstand 🐾😌

Dag 33 – Te groot voor de kist, te jong voor rust.

Vandaag, onze trouwdag nota bene, stond opnieuw volledig in het teken van socialisatie. Dit keer met jongere én drukker kinderen dan die van gisteren. Elk half uur een pup oppakken, knuffelen, wiebelen, aaien en daarna weer snel ruilen — want we willen natuurlijk geen pup achterstellen. Gelijke kansen, ook als je nog maar net ogen, tanden en een groeiend ego hebt. Halverwege de middag was het duidelijk: op = op.

De pups gesloopt. De kinderen gesloopt. En wij… laten we zeggen: functionerend op pure wilskracht.

Aan het einde van de middag kregen we bezoek van de Raad van Beheer. Tijd voor de officiële controle: het nest bekijken, DNA afnemen, chippen en een flinke hoeveelheid administratie. Vanaf vandaag zijn het geen “pups” meer, maar honden met een officiële identiteit.

De heren: Yvar & Yafar & De dames: Yara, Yilva, Yoko & Yuna

Papierwerk afgerond, pups goedgekeurd — bureaucratie op pootjes.

Met een gemiddeld gewicht van zo’n 3 kilo per pup blijkt de werpkist inmiddels duidelijk te klein en vooral te laag te worden. We zullen snel moeten nadenken over een volgende oplossing, want anders brengen we onze dagen straks door met het achterna rennen van zes extreem nieuwsgierige ontsnapkunstenaars.

Ondertussen hebben de pups niet alleen scherpe nageltjes, maar ook tandjes. En dat voelt Vika. Ze is er zichtbaar behoorlijk klaar mee en laat duidelijk merken dat drinken inmiddels pijn doet. De melkbar is officieel gedegradeerd van all-inclusive naar af en toe, als ik zin heb.

Ook Vika is begonnen met opvoeden. Niet zachtzinnig, niet subtiel, maar helder en zonder discussie. Geen knuffelcoach, wel duidelijk — en eerlijk gezegd: precies wat ze nodig hebben. Nu ligt iedereen erbij als leeggelopen ballonnetjes. De pups. Wij. Zelfs de stilte klinkt moe. Rustig afronden, even ademhalen en ons mentaal voorbereiden op wat morgen weer gaat brengen, oudejaarsavond & vuurwerk.

Want één ding is zeker: rust in een huis met zes pups is altijd tijdelijk. 🖤🐾

🐾 Dag 32 – “Pups & kinderen: wie sloopt wie?”

Dag 32 begon zoals inmiddels gebruikelijk… met één belangrijk verschil: zodra wij de huiskamer binnenstappen, gaat het leven aan. Oogjes open, kontjes omhoog, alles beweegt. Alsof iemand op play drukt. Eerst eten — prioriteiten zijn duidelijk. Daarna de bak verschonen, een korte speelsessie met elkaar en vervolgens: diepe coma. Pups slapen tegenwoordig alsof ze een dubbele nachtdienst hebben gedraaid.

Vanmiddag stond er iets nieuws op het programma.

Iets groots. Iets spannends. Kinderen.

Na de onvermijdelijke ohhh’s, ahhh’s, OMG’s en “wat zíjn ze schattig”. was het tijd voor waar iedereen eigenlijk voor kwam: knuffelen. Voor de pups is het nu al allemaal de normaalste zaak van de wereld. Opgepakt worden, op een warme schoot gelegd worden, een beetje gefriemel hier, een handje daar en dan heerlijk in slaap vallen alsof ze dit al jaren doen. Dat kan natuurlijk nooit lang genoeg duren… maar met 6 pups en 2 kinderen moet je eerlijk delen. Dus na een paar minuten weer terug in de bak, zodat ook de volgende pup op schoot zijn dienst kan doen.

Eindstand van de middag:

✔ Pups: uitgeput maar tevreden ✔ Kinderen: net zo moe, net zo voldaan

Wat de pups nog niet weten… is dat morgen opnieuw kinderen op het programma staan. Drie stuks. Kleiner. Drukker. En waarschijnlijk nóg enthousiaster. Maar ach — ze trainen inmiddels keurig mee. 😉

Vandaag was weer zo’n dag waarop Vika haar dubbele leven liet zien: toegewijde kraamvrouw én stiekeme jongensmama. Zodra alle pups hun buikje vol hadden en als kleine tevreden worstjes lagen te slapen, glipte mevrouw resoluut de kraamkamer uit. Niet omdat ze er klaar mee is hoor — maar die twee mannen buiten… tja, die mist ze toch meer dan ze wil toegeven.

Buiten rende ze alsof ze drie weken opgesloten had gezeten, speelde met de mannen alsof het nooit anders is geweest, en tot groot schandaal van alle moeders met opvoedtips: ze wilde zelfs weer met de mannen mee-eten. Alsof die kersverse pups haar geen fulltime baan geven.

Ondertussen transformeren de kleintjes langzaam van piepende marmotten naar mini-hondjes met ambitie. Je ziet het in hun koppies: “Nog even en we vragen zelf wel om een open haard, een bak brokjes en een eigen Netflix-profiel.”

Voor nu slapen ze vooral, groeien ze als kool en maken ze geluiden die variëren van schattig tot “wie heeft dat luchtalarm aangezet?”. Maar hé — elk stapje richting puppy-chaos is weer een feestje.

🐾 Dag 24 t/m Dag 31 Van kerstdrukte tot echte hondjes

Door kerst, alles wat daarbij hoort aan feestelijkheden, en tussendoor ook nog een vlucht naar Washington, liep het puppydagboek een paar dagen achter. Maar geloof me: de pups zelf hebben daar nul last van gehad. Integendeel. In deze dagen zijn ze namelijk definitief veranderd van “schattige aardappel met pootjes” in… echte hondjes.

Spelen, stoeien & persoonlijkheden

Het spelen is nu serieus begonnen. Niet meer wat onhandig tegen elkaar aanrollen, maar echte spelmomenten: happen, uitdagen, wegrennen en weer terugkomen. En met dat spelen komen ook de karakters langzaam maar zeker boven water. De één is een durfal, de ander kijkt eerst even de kat (en de rest van de wereld) uit de boom.

De werpkist: ooit ruim, nu krap

Wat ooit een prima werpkist leek, begint nu toch echt te klein en te laag te worden. Er wordt overheen gehangen, tegenaan geklommen en soms zelfs met lichte minachting naar gekeken. Kortom: tijd voor de volgende fase — deze groep denkt al groot.

Kerst overleefd ✔️

De pups zijn uitstekend door de kerstdagen gekomen. Geen stress, geen gedoe, gewoon lekker eten, slapen, spelen en groeien. Zoals het hoort.

Praktische updates (oftewel: de real life-editie)

En dan even de eerlijke huishoudelijke mededelingen, met dank aan Leendert:

🎀 Strikjes: kwijtgeraakt → gevonden → direct in de was
🥣 Ze eten nu grote-mensen-pap (en ja, daar wordt enthousiast op gereageerd)
💩 De poep… wordt groter. Meer hoeven we daar niet over te zeggen
🥫 Blikken vlees gaan er inmiddels ook prima in
🍼 Vika is duidelijk aan het afbouwen en laat dat ook merken
🐶 Viktor staat regelmatig te kijken met een blik van:“En… wanneer mag ík nu eindelijk meespelen?”

Bezet, vrij, weer vrij

Alle pups waren gereserveerd, maar zoals dat soms gaat, hebben twee potentiële kopers zich teruggetrokken. Dat betekent dat er weer twee teefjes beschikbaar zijn. Geen drama, geen paniek — gewoon de realiteit van plannen die veranderen.

Tot slot

Deze periode voelt als een overgang: van babyfase naar jeugd, van melk naar echte maaltijden, van slapen naar spelen, van werpkist naar “dit is te klein hoor”. De pups groeien niet alleen in formaat, maar ook in karakter. En wij? Wij groeien mee. Met iets minder slaap, iets meer poepzakjes, maar vooral heel veel plezier. Wordt vervolgd — want dit stel is nog láng niet klaar met ons. 🐾💙

Dag 22 & 23. Van melkbar naar peuterspeelzaal

Gisteren en vandaag hebben we de succesvolle formule vrolijk voortgezet:

Puppymelk, puppypasta en tussendoor nog even bij Vika tanken.
De pups groeien niet “goed”, ze groeien als idioten. Serieus, dit is geen nest meer, dit is een biologisch experiment met turbo-stand.

Vandaag zagen we iets nieuws:
Voor het eerst echte genegenheid. Ze zoeken elkaar op, liggen tegen elkaar aan en wat eerst nog ongecontroleerd spartelen was, begint nu verdacht veel op spelen te lijken. Kleine zenders die contact maken — zonder handleiding, maar mét enthousiasme.

De nacht bracht natuurlijk ook weer actie.
We werden wakker gepiept (hoog, dringend, geen uitknop).
Bij inspectie lag er — volledig onschuldig — een pup op de gang, in de mand van Viktor.
Hoe? Geen idee. Waarom? Nog minder.
Na een korte nachtelijke verhuizing terug naar broertjes en zusjes konden wij gelukkig weer verder slapen. Viktor keek alsof hij het ook niet helemaal snapte.

Vandaag hebben we het menu uitgebreid met pap, gemaakt van vermalen puppybrokjes en puppymelk.
Dat viel in de categorie: “wat is dit en waarom wil ik er met mijn poot in?”

Het spelen wordt steeds herkenbaarder, minder willekeurig en meer… doelgericht.
En Vika?
Die is officieel gestopt met alleen melkfabriek spelen. Mevrouw heeft besloten dat ze nu ook opvoeder is.
Af en toe een corrigerende tik, een duidelijke snuit, geen gedoe.
Waar wij denken: “doe nou lief en zachtjes”, denkt Vika: “Zo. En nu normaal doen.”
Spartaans? Ja.
Effectief? Absoluut.

Kortom:
de pups worden groter, slimmer, brutaler —
en dit nest is hard op weg van kraamkamer naar peuterspeelzaal met discipline.

Dag 21 & 22 – Van gegrom tot pasta (en een nieuwsgierige vader)

Gisteren was er zo’n dag zoals er velen zijn. Rustig, voorspelbaar en zonder grote primeurs. Na de eerste blaf op dag 20, stond gisteren vooral in het teken van gegrom. Voorzichtig, onderzoekend en met een duidelijke ondertoon van: “Hé… dit geluid zit er ook nog in.”

Vandaag was het weer wat levendiger. Er kwam puppybezoek langs en de pups deden waar ze inmiddels in uitblinken: slapen, eten en vooral heel overtuigend schattig zijn. Vanmiddag was het tijd voor de volgende fase: tijd om over te stappen van puppymelk naar de puppypasta.

De bak ging neer… er werd één seconde gesnuffeld — puur uit beleefdheid — en daarna was het ieder voor zich. Pasta op de pups, pups in de pasta, en binnen no-time was de bak leger dan de belofte “we doen het rustig aan”. De pups keken ons daarna aan alsof dit slechts een amuse was en vroegen zich hardop af wanneer het hoofdgerecht geserveerd zou worden.

Vanavond, toen Vika even uit de huiskamer was, mocht de grote boosdoener en aanstichter eindelijk even bij zijn kinderen kijken. Viktor was zichtbaar nieuwsgierig. Hij vond het spannend, leuk, een beetje eng, maar vooral: enorm interessant. Nog altijd begrijpt hij niet waarom hij inmiddels al ruim drie weken uit de huiskamer wordt geweerd.

Wat hij wél aanvoelt: er komen binnenkort nieuwe speelmaatjes bij. En daar verheugt hij zich nu al op.

Dag 20 – “Van melkbadjes tot mini-blafjes”

Vandaag ging het iets beter met de puppymelk. Althans… technisch gezien.

De pups hebben nog steeds geen flauw idee wat de bedoeling is. Drinken? Nee joh. Spelen, snuffelen, pootjes erin en daarna elkaar onderkliederen — dát snappen ze wél. De melk zat overal, behalve waar hij hoort. Oefening baart kunst, zeggen we dan maar.

Vanmorgen stond er een serieuze mijlpaal op de planning: het eerste pilletje. Tijd om te ontwormen. Ze namen het verrassend braaf in (ze hadden ook geen keuze, voorlopig ben ik nog sterker en hebben ze geen tanden), alsof ze dachten dat dit er ook gewoon bij hoort in het grote puppy-leven. (Wacht maar tot ze doorhebben dat niet alles een feestje is.)

En toen… vanmiddag… de allereerste blaf. Nog klein, nog onhandig, maar zó duidelijk: ik ben een hond. Smeltmomentje.

Het blijft absurd hoe snel dit gaat — gisteren piepjes, vandaag al een mini-waakhond in wording. Kleine puppies worden veel te snel groot… en toch wil je elke volgende stap ook weer niet missen.

Dag 19: Alles kan, niets lukt

Vandaag opnieuw geprobeerd de pups te laten wennen aan een schaaltje puppymelk. In theorie een logisch concept: melk → mond → tevreden pup. In de praktijk zagen we vooral melk op poten, neuzen, kinnen en in het algemeen overal behalve in de pups. Conclusie van de dag: ze snappen er nog steeds niets van.

Vika beperkt zich inmiddels tot het absolute minimum aan moederlijke verplichtingen. Ze voedt, controleert, en is dan ook weer weg. Haar prioriteiten zijn helder: eigen tijd, rust en quality time met de mannen. En eerlijk? Ze heeft groot gelijk. Die pups redden zich prima… nou ja, soort van.

Dan het fotografie-avontuur. Ik heb vandaag geprobeerd foto’s te maken van de schatjes. Dat woord “geprobeerd” dekt de lading volledig. Ik ben geen fotograaf, de modellen luisteren niet, blijven niet zitten en lijken actief tegen de camera te werken. Stilzitten is duidelijk een concept voor later. Dit snappen ze dus ook al niet. 🤣🤣🤣

Het lopen, staan en zelfs zitten begint langzaam vorm te krijgen. Soms. Heel even. Tot iemand omvalt alsof hij net ontdekt heeft dat hij vier poten heeft. Coördinatie is voorlopig nog optioneel. Ook dit… snappen ze nog niet.

Kortom: Dag 19 was leerzaam. Niet voor de pups — die waren vooral druk met niet begrijpen — maar voor ons. Geduld is een schone zaak. En een natte vloer ook.

Dag 19

Het puppydagboek van gisteren en vandaag, want sommige ontwikkelingen verdienen gewoon een dubbel verslag. De pups zijn officieel geen blind, piepend hoopje meer: de oogjes staan nu goed open en daarmee gaat er een compleet nieuwe wereld voor ze open. Een wereld die nog wel een beetje wiebelt, want lopen blijkt voorlopig meer een concept dan een vaardigheid. Maar hé, Rome is ook niet in één dag gebouwd.

Zodra Vika de melkbar opent, verdwijnt alle motorische onhandigheid als sneeuw voor de zon. Binnen no-time weten ze feilloos de juiste tepel te vinden. Prioriteiten, dames en heren. Daarnaast wordt er steeds meer gecommuniceerd: piepjes, brommetjes en geluiden waarvan je je afvraagt of ze oefenen voor een opera of gewoon hun mening geven.

Na een drukke week vol bezoek was het zondag heerlijk rustig. Geen kraamvisite, geen drukte — alleen tevreden pups en een moeder die zichtbaar genoot van de stilte (voor zover dat kan met zes kleine lawaaimakers).

De mannen krijgen ondertussen langzaam hun privileges terug. Ze mogen weer wat vaker de huiskamer in van Vika, mits ze zich strikt houden aan de ongeschreven maar zeer duidelijke regel: uit de buurt van de werpkist blijven. Dat gaat verrassend goed. Alsof iedereen inmiddels weet: dit is Vika’s territorium, wij zijn slechts gedoogd.

Kortom: het nest groeit, ontwikkelt persoonlijkheid en wordt met de dag meer hond. En wij? Wij kijken met een grote glimlach toe. 🐾

Dag 18 – Van melkbar naar kliederbende & van piep naar sirene”

Vandaag mochten de pups voor het eerst kennismaken met een bakje melk. Niet om te drinken — dat zou veel te logisch zijn — maar om erin te staan, erdoorheen te schuiven en het strategisch over elkaar te verdelen. De melk zat overal… behalve in de pups zelf. Hier is dus nog een paar dagen geduld en dweilen voor nodig. Het goede nieuws: ze hebben het bakje wél gezien, geroken en serieus genomen als speelobject. Het minder goede nieuws: hun maagjes wachten nog even.

Ondertussen maken ook de stembanden een groeispurt. Het lieve gepiep en aandoenlijke gebrabbel heeft plaatsgemaakt voor iets wat verdacht veel lijkt op een brandalarm met attitude. Niet omdat er iets mis is, maar omdat ze ontdekt hebben dat geluid maken resultaat oplevert. En ja, dat resultaat is meestal: mensen die meteen op komen draven, Vika al wat minder, want die kent haar pappenheimers.

Conclusie van dag 18:

✔ melk = decor

✔ bakje = speelgoed

✔ volume = standje max

En zo schuiven we weer een dagje verder richting het moment dat ze echte hondjes worden… of in ieder geval hondjes die hun melk binnen weten te houden. 😏🐾

Dag 16 & 17 – van molletjes naar mini-hondjes

Kortom: het nest groeit, ontwikkelt persoonlijkheid en wordt met de dag meer hond. En wij? Wij kijken met een grote glimlach toe.

Dag 15 – Oogjes open, pootjes wankel en moederliefde met grenzen

Twee weken lang heeft de wereld onafgebroken naar de pups kunnen kijken.

En nu vonden de pups het wel tijd om eens terug te kijken. Jawel: de eerste oogjes zijn open 👀

Alsof dat nog niet genoeg is, wordt er ook voorzichtig geëxperimenteerd met iets wat op lopen moet lijken. Het resultaat zit ergens tussen wankele stapjes en dronken cavia’s op glad parket.

Vika’s geduld? Dat is inmiddels een schaars natuurproduct. De zorg voor de pups gaat nog prima, maar het enthousiasme wordt steeds selectiever. Dat bleek gisteravond wel toen ze mocht kiezen tussen haar kroost… of een verse schenkel van de slager.

De beslissing was snel, helder en zonder schuldgevoel: Team Schenkel won overtuigend.

Moederliefde is prachtig. Maar een goede schenkel is ook wat waard.

Dag 14 – De Één-Kilo-Club & de Parttime Moeder”

Vandaag was zo’n dag waarop iedereen deed alsof het allemaal héél normaal is, terwijl de pups stiekem een mijlpaal hebben bereikt: de magische één-kilo-club. Vanaf nu tellen ze officieel mee als mini-koeien in wording.

Vika heeft haar werkrooster inmiddels teruggeschaald naar “alleen de essentiële voedingen”. Ze voert professioneel parttime moederschap uit: ze klokt in, laat de bar open, klokt uit en nestelt zich dan héérlijk buiten de kraamkamer alsof ze een wellnessarrangement heeft gewonnen. En eerlijk: ze heeft groot gelijk.

Maar zodra Hare Majesteit besluit terug in de werpkist te stappen, verandert het serene tafereel in pure chaos: zes pups die zich gedragen als cavia’s tijdens een zaterdagavondquiz, sprintend naar de beste tepel alsof er prijzen te winnen zijn. De NS kan jaloers zijn op die overdreven inzet om een perron te halen.

Ondertussen blijven Viktor en Joep… tja… verbannen. Elke poging tot een diplomatiek bezoekje aan de woonkamer wordt door Vika vakkundig afgeketst. Twee grote kerels, maar totaal kansloos tegenover één vastberaden moeder met hormonen in turbostand.

Rustige dag? Ja. Saai? Nooit. Niet in dit huishouden.

Dag 14

Dag 12 & 13 ✨ – De eerste kiloknallers

Terwijl ik vanuit Portland – Oregon richting Amsterdam vloog (met een waanzinnig mooi noorderlicht), gingen de pups vrolijk verder met groeien alsof ze auditie deden voor “Het Grootste Zwitserse Sennenpup Diner”. Tijdens mijn afwezigheid hebben de eerste kleintjes de magische grens van één kilo bereikt — feesthoedjes op, kraamkist in.

Vika had ondertussen een heel eigen project opgestart: ‘Operation Vuilnisbak Deluxe’. Met Duitse Grundlichkeit heeft ze opnieuw de volledige inhoud van de prullenbak over de keukenvloer verspreid. Niet duidelijk of dit kunst, protest of pure verveling was, maar het leverde in ieder geval een verrassende installatie op. Vika had nog en projectje op de planning staan. Na haar eerdere showstopper “Vuilnis over de volledige keukenvloer” besloot madame zichzelf een culinaire verrassing te gunnen. Ze heeft namelijk een hele pan verse erwtensoep van het aanrecht geplukt en vakkundig naar binnen gewerkt. Ja, inclusief rookworstaroma en waarschijnlijk ook wat vers geserveerde schaamte van de chef. Vika leeft haar beste leven én heeft waarschijnlijk de komende dagen een dijk van een erwtensoep-boerenrepertoire.

De pups zelf zitten in een soort gezellige tussenfase: het puppy-tijgeren begint steeds minder op kruipen en steeds meer op wankele “ik denk dat ik loop?”-stapjes te lijken. Een beetje alsof ze allemaal net te vroeg voor happy hour zijn opgestaan.

En… tromgeroffel… ieder moment kunnen de eerste oogjes open gaan. Nog heel even en dan kijken ze je aan alsof je hun persoonlijke butler bent (en eerlijk: dat ben je ook gewoon).

Kortom: iedereen groeit, rommelt, knoeit en ontwikkelt — precies hoe het in een kraamkamer hoor

Dag 11 – De dag van het Grote Protest

Vandaag heeft Vika officieel een staking aangekondigd. En eerlijk… ze meent het.

Vannacht begon ze met een klassieke protestactie: de vuilnisbak kapen. Niet een klein rommeltje hoor, nee, het soort chaos waarbij je denkt dat er een jonge beer door de keuken is gegaan. De hele vloer vol, alsof ze wilde zeggen: “Jullie slapen? Mooi. Ik niet.”

Overdag zette ze haar actie subtieler voort: totale luiheid. Mevrouw lag languit alsof ze een driedaagse demonstratie had gelopen. Elk slokje water en elke stap moest bijna met een motivational speech worden ingeleid.

Ondertussen groeien de pups alsof ze stiekem anabolen in de melk krijgen. Hun kopjes zijn inmiddels zo groot dat hun lijfjes bijna beledigd achteraan hobbelen: “Wacht op ons!”

Één talentje tikt vandaag de magische grens aan… 999 gram. Hij mocht bijna een diploma ontvangen: “Bijna Kiloknaller 2025.”

De mannen — Viktor en Joep — vinden het buiten allemaal wel gezellig, maar binnen komen? Absolúút niet. Vika bewaakt die grens als een douanier met een slechte dag.

Voor vannacht staan de kruiken alweer paraat, want luxe hoort erbij.

En ja… de drolletjes worden ook groter. Zo groot dat je af en toe even op Google wil checken of dit nog puppy is of al pony.

Dag 10 – Dag van logistieke uitdagingen

Vanmorgen draaiden we weer onze standaard ochtendroutine alsof we professioneel kraampersoneel zijn: Vika met de mannen het weiland in (alsof ze daar géén hele nacht van droomden), daarna ontbijten, pups wegen, en het kraamhotel weer fris en fruitig maken. Alles liep op rolletjes… nou ja, op onze rolletjes dan.

Daarna begon de grote verhuizing van de dag: wij moesten richting Zeeland voor een feestje, en terwijl wij nog twijfelden of we wel weg konden, kwam redder des huizes Ome Fred vrolijk oppassen. Hij had aangeboden om te “babysitten”—alsof hij niet stiekem hoopt dat er een pup naar hem vernoemd wordt.

Vervolgens splitste onze dag zich als een slecht getimede Netflix-serie: ik racete door naar Schiphol voor mijn vroege ochtendvlucht van morgen, en Leendert trok zijn scheidsrechtersgezicht weer strak voor twee waterpolowedstrijden. Multitasken is ons middle name, schijnbaar.

Maar eerlijk is eerlijk: Vika heeft inmiddels meer vertrouwen verdiend dan de gemiddelde oppascentrale. Ze is super relaxed, zorgt goed voor haar kroost, en vindt het nog leuk ook dat haar favoriete babysitter in de buurt is. Alles rustig, iedereen tevreden, en de pups groeien vrolijk door — alsof wij niet de halve provincie doorkruisten vandaag.

De melkfabriek

Tevreden puppies

Gewicht 7 december

Dag 9 – Dagelijkse update

Dag 8 – Dag van Huiselijke Diplomatie

Vandaag verliep opnieuw in serene harmonie — of nou ja, in jullie definitie van “rust”, dus zonder rondvliegende pups, ruzie om melkbarplekken of Viktor die denkt dat hij óók recht heeft op zwangerschapsverlof.

Viktor mocht namelijk een dagje naar “opa” in Rotterdam. Een soort mini-sabbatical voor de toekomstige vader, terwijl Vika thuis duidelijk genoot van de extra rust. Zonder die grote vriendelijke lomperik in de buurt kon ze zich volledig focussen op haar rol als topmoeder: melkbar, poetsdienst én knuffelautomaat in één.

Joep, onze ervaren ouwe rot, begint inmiddels héél voorzichtig wat privileges terug te krijgen. Af en toe mag hij de woonkamer in, maar de werpkist? Ho maar. Alsof daar een onzichtbare laserbarrière ligt. Hij loopt er met een sierlijke boog omheen, werpt een snelle blik alsof hij wil zeggen: “Meid, ik respecteer je ruimte. Ik ben geen gek.” En vanaf veilige afstand houdt hij alles nauwkeurig in de gaten — alsof hij de beveiliging is van Club Vika & Pups.

Kortom: iedereen speelt vandaag zijn rol voorbeeldig. Vika straalt, de pups groeien, Joep doet alsof de vloer lava is, en Viktor toonde al z’m charmes in Rotterdam, zodat de rust kan terugkeren.

Wat wil een hobbyfokker nog meer?

Dag 7 – Dag van “rustig maar productief”

3 december – Vandaag was het weer een dag in de categorie gelukkig-geen-dramatische-plotwendingen. De pups doen het fantastisch: allemaal rond de anderhalf keer hun geboortegewicht. Je zou bijna zeggen dat ze in een soort all-inclusive resort liggen—roomservice 24/7, warm bed, persoonlijke schoonmaakster, en af en toe een kusje op bestelling.

Vika heeft inmiddels een strak schema voor zichzelf ontwikkeld: eerst iedereen laten drinken tot ze tevreden wegdommelen alsof ze een brunch hebben gehad bij Van der Valk, en zodra het kleine grut in coma ligt, pakt madame haar eigen quality time. Dat betekent met de mannen een sprintje trekken in het weiland, even de longen luchtig maken, en daarna linea recta terug naar binnen voor een knuffelronde bij haar personeel… ehh, bij ons.

Het is mooi om te zien hoe ze schakelt tussen supermama en ontspanningsguru. En eerlijk: ze doet het met meer stijl dan de gemiddelde influencer met een selfcare-routine.

Kortom: iedereen groeit, iedereen tevreden, en Vika houdt het zooitje beter draaiende dan menig projectmanager.

Dag 6 – De Dag van “Geen Nieuws Is Goed Nieuws”

Vandaag was zo’n dag waar eigenlijk niets spectaculairs gebeurde… en precies dát maakt ’m heerlijk. De pups hebben zich gedragen alsof ze een all-inclusive arrangement hadden geboekt: drinken, slapen, groeien, herhalen. Het ritme van een topresort, maar dan zonder de poolbar (gelukkig, want stel je die melkshakes eens voor).

Vika hield de boel rustig in de gaten en leek tevreden met haar werk: de melkbar draaide op volle toeren en iedereen kwam keurig op gewicht binnengewandeld. Geen drama’s, geen gekkigheid — alleen tevreden gesmak en dat zachte piepkoor dat inmiddels standaard achtergrondgeluid is in huis.

Kortom: een rustige dag, een volle buik per pup, en groei die zo voorspoedig gaat dat we bijna een nieuwe bandjes nodig hebben. Soms is een dag zonder bijzonderheden precies wat een nest nodig heeft.

Dag 5– Dag van de Gemoedelijke Chaos

Vandaag was zo’n dag waarop je denkt: “O ja, dít is waarom we honden hebben. Rust, harmonie… en haarplukken op plekken waarvan je niet wist dat ze bestonden.”

Vika begon de ochtend een tikje onrustig—alsof ze twijfelde of ze nou moeder, bodyguard of rondrennende tornado moest zijn.

De heren des huizes? Die zaten weer prinsheerlijk in de ren, alsof ze een soort exclusieve mannenclub hadden met de dresscode “geen pups, geen stress.” Viktor en Joep leefden hun beste leven, ver weg van de melodrama’s in de werpkist.

Vika daarentegen draait haar eigen schema. Zodra de pups hun buikje weer hebben volgezogen en massaal in melkcoma liggen, besluit madame dat het tijd is voor haar me-time. Dat betekent óf een luxe wandelingetje door de tuin, óf even met de mannen knettergek over het weiland raggen. Even ontprikkelen, even het moederinstinct uitzwaaien – om vervolgens braaf terug te keren om de volgende ronde pap (en liefde) te serveren alsof ze chef-kok en maternale koningin in één is.

Ondertussen hadden jullie ook genoeg aanloop: knuffelbezoek, bewonderende blikken, “oooohs” en “aaaahs”. En Vika? Die laat iedereen vrolijk binnen. Zo fanatiek als ze Viktor en Joep op afstand houdt bij haar koters, zo charmant en lichtvoetig is ze richting mensen. Typisch Vika: streng, scherp en toch een allemansvriend als het haar uitkomt.

Kortom: een rustige dag, maar wel eentje met karakter. Oftewel: de perfecte mengelmoes van puppygepiep, moederliefde en gecontroleerde chaos.

Dag 4: Drama, Discipline en De Mannen in Ballingschap.

Vika begon de ochtend alsof ze een espressoshot te veel had gehad: onrustig, zuchtend, draaiend — kortom, het soort gedrag waarbij je direct denkt: O jee, beginnen we wéér?

Maar na een frisse wandeling en een pas gedweilde VIP-werpkist ontspande madam volledig. Binnen vijf minuten lag ze te snurken alsof ze het hele nachtprogramma van KLM Cargo zelf had gevlogen.De pups lagen erbij als mini-walrusjes die alleen wakker worden voor één ding: de melkbar. Geen stress, geen haast, pure zen.

Maar dan… de echte tragedie van de dag: de mannen.

Van de gloriejaren van vrij rondstruinen, op strategische plekken je neus steken, en jezelf belangrijk voelen, zijn ze nu gedegradeerd tot… de hondenren en de hal. Alsof ze in voorarrest zitten wegens “te nieuwsgierig zijn binnen 500 meter van de werpkist”.

Viktor kijkt je aan met een blik van: “Dit is niet wat mij is beloofd toen ik vader werd.”
Joep dramatiseert het allemaal alsof hij in seizoen 12 van Expeditie Robinson zit: honger, isolatie, onrecht.

En wij? Wij spelen ondertussen grensbewaker, schoonmaker, kraamverzorgster, EHBO’er, en emotionele coach voor twee volwassen reuen met het incasseringsvermogen van natte tissues.

Maar Vika heeft rust. En dát is uiteindelijk het enige wat telt. (Al zouden de mannen waarschijnlijk een petitie starten als ze handen hadden.)

dag 4

de zielige mannen

Dag 3 – De melkbar draait op volle toeren

We zijn inmiddels drie dagen verder en de pups hebben één ding héél duidelijk gemaakt: ze weten precies waar de tepels zitten, en ze verwachten directe service. Als het niet snel genoeg gaat, wordt er zonder enige schaamte luid en duidelijk geklaagd.

Kortom: het kinderdagverblijf is officieel geopend.

Vandaag kregen ze ook hun namen — en ja, het voelt toch een beetje alsof je een mini-klas krijgt.

De dames heten voortaan Yilva, Yara, Yoko & Yuna, stuk voor stuk pittige namen voor hopelijk net zulke pittige meiden.

De heren gaan door het leven als Yafar & Yvan — twee stoere mannetjes die nu al doen alsof ze de boel runnen.

En alsof dat nog niet genoeg was, zijn ze vandaag meteen netjes aangemeld bij de Raad van Beheer. Alles volgens het boekje. Administratie loopt, pups groeien, Vika straalt.

Het is zo’n dag dat alles klopt — zelfs tussen het gepiep door.

Dag 3

Dag 2 – 28 november2025

Rust in huis… soort van

De eerste nacht zit erop, en moeder en pups hebben zich er keurig doorheen geslagen. Ik had voor de zekerheid de wekker gezet om ’s nachts even te gaan kijken — want tja, je kan wel stoer doen, maar uiteindelijk lig je toch half te luisteren of alles nog ademt, piept en drinkt zoals het hoort.

En jawel hoor: Vika lag er als een trotse leeuwin bij, pups netjes aangeschakeld aan de melkbar alsof ze een reservering hadden. Alles rustig, warm en tevreden.

Nou ja… bijna rustig. Want Vika bewaakt haar kroost momenteel alsof het de kroonjuwelen van Buckingham Palace zijn. Viktor en Joep mochten nog niet eens een blik richting werpkist werpen. Eén stap te dichtbij en mevrouw laat duidelijk weten: “Dit is mijn kraamafdeling. Wegwezen.”

Je ziet de jongens denken: Oké, duidelijk. Wij gaan wel ergens anders ademen.

Maar eerlijk is eerlijk — het is prachtig om te zien hoe instinctief en liefdevol ze haar pups beschermtOp naar weer een mooie dag met dit nieuwe mini-legertje.

Dag 1 – 27 november 2025

Wat een dag… en wat een bevalling!

Terwijl ik vanochtend om 08.30 nog half slaperig in de file stond na mijn landing op Schiphol (alsof de A2 wist dat ik haast had…), besloot Vika dat dit het perfecte moment was om te beginnen aan haar bevalling. Timing is alles, zeggen ze. Nou, Vika nam dat héél letterlijk.

Thuis aangekomen ging het meteen volle bak door. Pup na pup kwam er met indrukwekkende kracht en rust ter wereld. En om 16.15 uur liet ze weten dat het écht klaar was: de laatste pup was geboren. Acht in totaal.

Twee kleine ukkies waren helaas niet levensvatbaar — dat breekt even je hart, hoe ervaren je ook bent. Maar Vika liet meteen zien wat voor ongelofelijke moeder ze is. Ze pakte alles instinctief op, zorgzaam, liefdevol en onverstoorbaar. De andere zes liggen tevreden te drinken, en Vika straalt een soort serene oermoeder-energie uit waar je gewoon ontzag voor hebt.

Het was een heftige, intense, maar vooral prachtige dag. Wat zijn we trots op haar.